Iemand die ziek wordt, kan te maken krijgen met verschillende medische hulpverleners. Niet alleen medisch specialisten en verpleegkundigen behandelen en/of adviseren de patiënt, ook fysiotherapeuten, genetici en maatschappelijk werkers doen dat. Deze hulpverleners moeten in staat zijn om de juiste gegevens uit te wisselen over hun patiënten. Als een patiënt een behandeladvies heeft gekregen, wordt hij of zij gevolgd en wordt het ziektebeloop vastgelegd.

Patiënten eisen op hun beurt steeds vaker dat ze goed worden geïnformeerd over hun ziekte en behandeling. Waar het vroeger volstond om iemand te vertellen wanneer hij of zij met de dokter mocht praten, zijn er nu systemen waarin de patiënten zelf afspraken maken in de agenda van de zorgverleners. Mensen willen uiteraard weten wat ze mankeren en moeten daarom van middelen worden voorzien om die informatie te krijgen. Kortom: met en over de patiënt wordt veel vaker gecommuniceerd dan vroeger. Aangezien deze informatie op veel verschillende plaatsen en door veel verschillende mensen wordt verzameld, verloopt de communicatie niet altijd even gemakkelijk.

Om de informatievoorziening in de medische wereld in goede banen te leiden, zijn mensen nodig met kennis van geneeskunde én informatiekunde. De bachelor medische informatiekunde voorziet in een behoefte van de geneeskundige en gezondheidskundige praktijk.

Medische informatiekunde kan je studeren in Amsterdam (UvA)